Ennio Morriconne Müzikteki Ruh
23/6/2008 · Kategori: Sinema
Ennio Morriconne, İtalyanların ve dünyanın bu en sayılı müzik ustası 1928’de Roma’da doğdu. Ürettiği müzik yelpazesinde elektronika, rock, konçerto ve avant-garde caz türleri olmasına rağmen, dekor hep Ak Deniz ruhu olmuştur. Yüzlerce filme aktardığı o kadife yumuşaklığındaki ruh, kulağa gelir gelmez insanı önce hüngür hüngür ağlamaya sonra da sessiz ve görünmez kanatlarla gönülleri yangına çeviren çayır çimenlere yollar..
Once Upen A Time in The West(Sergio Leone 1968) filminde hafiften titreşen müzik sonra şiddetlenir, insanı sırtına alır, bir de bakmışsın düştüğün yer yedi iklimin çiçekleri..
Lolita ( Adrian Lyne 1997)’da özlemi duyulan şeyin imkansızlığı müzikle öyle bir cilalanmış ki işlenen tema sanki Doğuya aitmiş, hani Hüsrev’in atıyla pencere altında Şirin’i beklemesi... Ferhat’ın külüngüsünü kafasına vurup ölmesi..
Once Upon A Time İn Amerika (Sergio Leone 1984), sinema tarihinin gözden kaçan bu baş yapıtında aşk, ihanet, hırs, vefa ve dostluk işlenirken duyulan armonika, hayatı masallara benzer bir kılığa sokmak için yıkım ve keder duygularını insanın gölge bedeninden çekip, yerine sade bir maksadı bırakır.
Klasik müzikçilerin halktan kopuk o resmi havası Morriconne’nin kendine has ince süzgecinden geçip kulaklara tanıdık bir ses olarak değmiştir. Onun kalabalık olmayan müziğini her duyuşumda, ruhun bedende kıpırdayışı budur derim…
